O pożytku i szkodliwości popsutych rzeczy dla życia. Komentarz do esejów neapolitańskich Alfreda Sohn-Rethela

Artykuł jest komentarzem do dwóch esejów Alfreda Sohn-Rethela napisanych w Neapolu w latach dwudziestych XX wieku: „Ideału rzeczy popsutych” oraz „Korka na Via Chiaia”. Autor rekonstruuje ich kontekst historyczny i teoretyczny, wskazując, że zawarte w nich obserwacje dotyczące „ideału rzeczy popsutych” ujawniają alternatywną formę relacji między człowiekiem, techniką i własnością. Praktyki neapolitańczyków, polegające na twórczym „nadużywaniu” rzeczy i urządzeń, zostają odczytane jako gesty dezalienacji techniki, przeciwstawne nowoczesnej logice perfekcji i automatyzacji. Polemizując z Yukiem Hui, Evanem Calderem Williamsem, Alberto Toscano i Friedrichem Kittlerem, autor rozwija własną refleksję nad normatywnością techniki, pojęciem błędu oraz politycznym wymiarem „błędnego użycia” — od neapolitańskich urządzeń po medialne genealogie ubiegłego stulecia.