Herbert

Tytuł artykułu może sugerować, że Autor podejmuje w nim kwestię bilansu prac, jakie powstały po udostępnieniu zgromadzonych archiwaliów Zbigniewa Herberta, przekazanych na początku lat dwutysięcznych przez spadkobierczynie  do  Biblioteki  Narodowej  w  Warszawie. Tymczasem Autor, w ramach swoistego „autosuplementu”,  eksploruje  Archiwum  Zbigniewa Herberta, by dotrzeć do brulionowych zapisków tych utworów, którymi sam się przed laty zajmował – zanim jeszcze o Archiwum można było cokolwiek usłyszeć. Poza więc ogólnymi uwagami na temat Archiwum Zbigniewa Herberta, jego zasobów i cyfrowej postaci, a także archiwum jako przedmiotu badań, Autor – nawiązując do dyskutowanego motywu z biografii wczesnego Herberta – dokonuje opisu i analizy wybranego zasobu rękopiśmiennego. Są to, na początek, zasoby dotyczące cyklu Pacyfików, utworów powstałych w latach 1949–1950. Jeden z nich, Pacyfik III (Na Kongres Pokoju) zapisał się właśnie w sposób szczególny w biografii poety. Czy analiza archiwalnych zasobów, w tym licznych manuskryptów, wniesie coś zasadniczo nowego do lektury i rozumienia wybranych utworów Herberta? A może i wizerunku samego poety?