O Dorach, którzy się wymyślili dla siebie i dla innych

Od jakiegoś czasu obserwuje się w specjalistycznych publikacjach na temat migracji Dorów na Kretę, zwłaszcza z perspektywy archeologicznej, nawrót hiperkrytycznego negowania już nie tylko migracji na początku Wieków Ciemnych lub, inaczej, wczesnej epoki żelaza, ale nawet i samej etniczności migrujących mniej więcej wtedy grup ludzkich z Grecji kontynentalnej i z wysp egejskich. Celem artykułu jest zatem przyjrzeć się ponownie dostępnemu materiałowi archeologicznemu, w zestawieniu z wszelkimi innymi dostępnymi źródłami, w tym epigraficznymi i dialektologicznymi, aby w ostateczności wykazać, że najgłębsze przyczyny owego spotęgowanego hiperkrytycyzmu odnajdzie się nie w starożytności, lecz w naszej wręcz najświeższej współczesności.